Blog

Wil je reageren op deze blog? Heb je er vragen over of herken je er dingen in waarover je iets wil delen? Dat kan via L.vandongen@ribwavv.nl. Ze zal er dan persoonlijk op reageren.

26 mei 2020, Corona blog 3

 

Omgaan met veranderingen en onduidelijkheid

Omgaan met veranderingen en onverwachte dingen die plots aandacht vragen is nooit mijn sterkste kant geweest. Ze maken me van slag. Ik raak de grip kwijt en overzie het niet meer waardoor ik in paniek raak. Dat kan al zo zijn met ogenschijnlijk kleine dingen. “Even” mijn medicijnen ophalen bij de apotheek of mijn fiets naar de fietsenmaker brengen bijvoorbeeld is voor mij nooit “even” geweest. Het is een extra handeling die normaal niet in mijn dag zit, een extra blok in mijn agenda, een extra etappe om af te leggen. Inmiddels heb ik daar door de jaren heen aardig mee om leren gaan, maar nog steeds, als er zich in een korte tijd teveel van dit soort dingen aandienen, dan word ik overvraagd en klap ik dicht, dan loop ik bijna letterlijk vast en moet ik echt even tijd nemen om de boel weer te ordenen, anders krijg ik niks meer voor elkaar.

Ik heb door de jaren heen geleerd dat ik beter gedij bij vaste routines, structuur en voorspelbaarheid. Daar heb ik inmiddels aardig wat houvast in gecreëerd in de vorm van een overzichtelijke agenda en lijstjes. Op die manier kan ik de dingen die ik kán plannen in ieder geval sturen zodat er ruimte in mijn hoofd overblijft om om te gaan met de onverwachte dingen die zich aandienen.

Deze corona periode is natuurlijk bij uitstek een periode van onduidelijkheid, onzekerheid en onvoorspelbaarheid. Steeds worden de veranderingen in maatregelen kort van tevoren aangekondigd waardoor we eigenlijk in blokken van een aantal weken leven en ook binnen die maatregelen is meer dan genoeg ruimte voor subjectieve invulling. In het begin bijvoorbeeld, toen “thuis blijven tenzij” de norm was, en je daarnaast wel drie gasten mocht ontvangen op anderhalve meter afstand, gaf dat bij mij al kortsluiting. Inmiddels durf ik, door de ervaren eenzaamheid, wel te beargumenteren dat sociale contacten ook noodzakelijk zijn, zelfs op anderhalve meter afstand. Maar in het begin vond ik dit een lastige en wist ik niet goed wat ik nou wel en niet nog kon en mocht doen, en wat verstandig was. De hele wereld was aan het veranderen en ik wist niet goed meer hoe ik me daartoe nou moest verhouden. Als ik iets vergeten was in de supermarkt, ging ik dan nog terug om dat te halen? Dat vind ik normaal gesproken al een ingewikkelde overweging, laat staan in een situatie als toen.

Ik wil hiermee overigens niet zeggen dat ik niet achter de aanpak van de overheid sta. Ik kan het ermee eens zijn en er alsnog persoonlijk last van hebben. Ik ben ook enorm blij met de ruimte die er nog wel was, waardoor het mogelijk bleef om mijn beste vriendin twee keer in de week te zien en ik (op en af) kon blijven hardlopen. Dan dus maar manieren zoeken om ermee om te gaan. In het begin stond ik nog in de “aan” stand en kon ik vanuit die flow en energie mijn huisje eens goed opruimen en schoonmaken. Maar gaandeweg merkte ik dat het steeds aanpassen, meebewegen, wéér afspraken en evenementen uit mijn agenda verwijderen of aanpassen, nog meer regels om rekening mee te houden, nog meer meningen van iedereen die er net weer anders over denkt, me langzaam begon uit te putten. In plaats van “aan” ging ik “op pauze”. Het verwerken van alles wat veranderde en daar steeds weer op anticiperen, zowel privé als in mijn werk, putte langzaam mijn veerkracht uit en daarmee verdween ook de energie om nog dingen op te pakken en open te staan voor nieuwe dingen. Nu ik veel thuis ben zou het een mooi moment zijn om mijn foto’s eens goed te ordenen, maar ik krijg mezelf er gewoon niet toe gezet.

Ik merk dat het vasthouden aan vaste structuren nu extra belangrijk is geworden. Vaste werkdagen, vaste dagen waarop ik met mijn beste vriendin afspreek, boodschappen doen op een vaste dag bij vertrouwde winkels. Ik merk zelfs dat ik ‘s avonds elke avond naar dezelfde serie kijk, omdat dat nu vertrouwd voelt en ik even geen ruimte in mijn hoofd heb om andere interessante programma’s te kijken die ik nog op mijn lijstje heb staan. Normaal gesproken ben ik juist van nieuwe uitdagingen, maar nu, in deze periode waarin er al zoveel verandert en onzeker is, heb ik juist behoefte aan dingen die hetzelfde blijven, die vertrouwd zijn. En dus heb ik die pauzestand maar geaccepteerd. Ik volg weinig tot geen nieuws en actualiteitenprogramma’s omdat de onrust daardoor alleen maar groter wordt. Ik maak keuzes in “ongewone dingen” zoals medicijnen halen of naar de tandarts en plan ze gespreid zodat het behapbaar blijft. En ik blijf voorlopig maar braaf dezelfde serie kijken. Op die manier houd ik in ieder geval grip op en overzicht over de dingen waar ik invloed op heb en ik vertrouw erop dat die energie en behoefte aan uitdaging wel weer komt als ik weer in de “aan” stand kan, als het buiten de deur leven en werken weer meer op gang komt. Dan komen die foto’s daarna wel een keer.

20 mei 2020, Corona Blog 2


Wandelend hoofd

Ik was van plan om deze blog te schrijven over waar ik me (vooral op dagen dat ik niet werk) zoal mee bezighoud. Ik had al een eerste opzet en foto’s gemaakt en hoefde er alleen nog een lopend verhaal van te maken. Zoals je al zal vermoeden is dat plan op het laatste moment gewijzigd.

Ik zat gisteren (maandag 18 mei) in de auto en ondanks dat het warm was, had ik koude vingers. De laatste tijd heb ik steeds vaker last van mijn vingertoppen, een akelig, soms dus ook koud en klammig gevoel, alsof het leven eruit trekt. En toen viel het kwartje ineens. Ik heb jarenlang structureel koude vingers en tenen gehad. Gedurende het proces van werken aan mezelf middels therapie en later mijn leven weer opbouwen werd dat geleidelijk aan minder. Later heb ik me gerealiseerd dat ik meer in mijn lichaam ben gaan “wonen”, waardoor het geheel warm en “van mij” voelde. Sindsdien heb ik het eigenlijk altijd standaard vrij warm en heb ik nauwelijks meer last van koude tenen en vingers, tenzij het echt ECHT heel koud is buiten.

Door het vele thuis alleen zijn de afgelopen 2 maanden vanwege de corona maatregelen ben ik weer een wandelend hoofd geworden. Niet zo gek ook, als je bedenkt dat voelen en verbinden voor mij geen vanzelfsprekendheden zijn en mijn overlevingsstrategie terugtrekken en afsluiten is. Ik was inmiddels de afgelopen jaren een heel eind gevorderd in het voelen en verbinden, ik stond (ook gevoelsmatig) open voor contact en kon echt verbinden met mezelf en de mensen om me heen. Maar een periode waarin ik alleen op mezelf ben aangewezen en maar nauwelijks contact met anderen heb is blijkbaar voldoende aanleiding om terug in mijn schulp te kruipen, veilig achter de kasteelmuren met de ophaalbrug omhoog, weg van anderen én van mijn eigen gevoel. Terugkijkend was ik de afgelopen tijd, ook als ik wél mensen zag, niet echt meer in verbinding. Ik was er wel, maar mijn gevoel was er niet, zoiets. Zo heb ik het grootste deel van mijn leven geleefd en dat is er dus zonder dat ik er erg in had de afgelopen maanden weer ingeslopen.

Als ik me slecht voel en mezelf uit mijn lijf terugtrek ga ik meer eten (snaaien) en vaker wijn drinken. Daardoor ga ik me op en duur slechter voelen over mijn lichaam, waardoor de verbinding met mijn lichaam nog minder wordt. Ik duw het als het ware weg, ik ben er niet tevreden mee en het mag er niet zijn. Dat ervaar ik nu ook, ik ben best wel wat aangekomen en baal daar stevig van, waardoor ik er met mijn aandacht juist van weg ga en als “etend en drinkend hoofd” door blijf gaan met dat ongezonde gedrag waardoor ik me nog slechter ga voelen. Een vicieuze cirkel dus.

Toen ik mezelf dit in de auto realiseerde ging er een golf van emotie door me heen. Ineens kon ik voelen hoe eenzaam en ongelukkig ik me eigenlijk voel. Een heel ander gevoel dan het depressieve gevoel dat ik de afgelopen weken had, waarin alles wordt afgemat tot een algehele donkerte die me helemaal overneemt. Door mezelf gevoelsmatig af te sluiten van mezelf en anderen creëer ik voor mezelf een schijnveiligheid die ik mezelf al heel vroeg in mijn leven heb aangeleerd en waar ik, weet ik inmiddels, doodongelukkig van word. Dat gaat onbewust en ook nu heb ik het al die tijd niet in de gaten gehad. Ik had het nodig om contact te maken met mijn lichaam om te kunnen voelen wat er aan de hand was.

Gelukkig was ik onderweg naar mijn beste vriendinnetje waarmee ik heb afgesproken dat wij elkaars (exclusieve) huishouden zijn. Zij is dus de enige waar ik nog dichterbij kom dan anderhalve meter. De knuffel toen ik binnenkwam voelde na deze realisatie al direct anders en om weer even echt contact te maken met mijn lichaam ben ik bij haar in bad gegaan (want die luxe heb ik helaas niet in mijn tiny house). Een bad mét Lush ijsbeer (lees: heel veel schuim) die al een tijdje op me lag te wachten én met badeendjes.

Ironisch genoeg zijn de activiteiten die ik initieel in deze blog wilde delen allemaal hoofd-dingen (zoals puzzels/puzzelboekjes en informatieve boeken lezen) waarmee ik onbewust mijn wandelend hoofd alleen maar verder in stand hield. Hoogste tijd om de vicieuze cirkel te doorbreken dus! Dat wil niet zeggen dat ik me niet meer met hoofd-dingen mag vermaken, maar het betekent wel dat het nodig is dat ik regelmatig bewust met mijn aandacht naar mijn lichaam ga. Tussendoor even pauze nemen en mijn lichaam voelen als ik werk, puzzel of lees, bewust in mijn lichaam zijn als ik hardloop of onder de douche sta bijvoorbeeld en misschien binnenkort nog een bezoekje maken aan het bad van mijn beste vriendin. Komende donderdag wordt het 27 graden en ik vind het in de zon al snel te warm, maar wellicht is het toch een goed idee om even rustig in de zon te gaan zitten en de hitte op mijn lichaam te voelen. Waar een ritje in de auto al niet goed voor kan zijn!

Wil je reageren op deze blog? Heb je er vragen over of herken je er dingen in waarover je iets wil delen? Dat kan via L.vandongen@ribwavv.nl. Ik zal er dan persoonlijk op reageren.

 

12 mei 2020, Corona Blog 1 


Stickertjes in een schema

Mijn naam is Leonie van Dongen. Ik ben 36 jaar oud en met vlagen een motorisch onhandige stuiterbal. Ik woon samen met mijn kat Hamster in een Tiny House in de omgeving van Den Bosch. 

In oktober vorig jaar ben ik begonnen als ervaringsdeskundig coach bij RIBW AVV in de regio Presikhaaf Spijkerkwartier. Daarvoor heb ik als ervaringsdeskundige gewerkt met jongeren, vrijwilligers en ervaringsdeskundigen in opleiding. In totaal zit ik nu zo’n 6 jaar in het vak. 

Sinds corona in ons land is en we met z’n allen te maken hebben met maatregelen om “de curve te flattenen” is ook mijn leven anders dan anders. In deze blog neem ik jullie mee in mijn ervaringen. 

In het begin vond ik de maatregelen eigenlijk helemaal niet zo vervelend. Ik heb een bizar druk jaar achter de rug en even gedwongen gas terugnemen kwam me eerlijk gezegd helemaal niet verkeerd uit. Totdat de eerste weken voorbij waren, ik lekker in de zon van de rust had genoten en de achterstallige opruimprojecten een heel eind klaar waren. Een tiny house is zo opgeruimd en schoongemaakt en van rust krijg ik doorgaans nogal snel genoeg. Toch was (en is) dat laatste precies wat me nog meer te wachten stond (en staat). En dan voelt de hele week alleen zijn ineens wel echt alleen. 

 Het malen begon en mijn gedachten draaiden door gebrek aan wisselwerking met anderen enkel steeds in hetzelfde cirkeltje rond. Mijn neiging is, als het eenmaal slechter gaat, ook nog eens om me af te wenden van momenten waarop ik kan delen en me verder in mezelf te keren. Mijn stemming zakte en ik voelde me eerst dagdelen en toen dagen depressief, met af en toe nog een opleving tussendoor. Die donkere zware deken die over me heen valt, waardoor ik alleen maar wil huilen, alles ineens teveel is en niets meer uitmaakt, ik ken hem van de herfst/winter, en nu verraste hij me in de lente. 

 Terug naar de basics is de remedie, dus dat is wat ik sinds vorige week doe. Structuur, laagdrempelige activiteiten en aandacht voor mijn gezondheid, dingen die me normaal gesproken niet al te veel moeite kosten, worden als ik met mijn stemming zo laag zit wel een hele uitdaging. Ik heb daarom een schema gemaakt waarop ik elke dag met stickertjes aan kan geven wat die dag gelukt is. Niet met als doel om zoveel mogelijk stickertjes te halen, maar wel om mezelf dagelijks positief te kriebelen. Kleine dingen zijn behapbaar én maken verschil. Ik deel de lijst dagelijks met twee vriendinnen. Het idee dat er mensen met me meekijken moedigt me aan om ermee bezig te blijven en door het te delen voel ik me minder eenzaam in mijn struggle. Ik moet het wel zelf doen, maar het hoeft niet alleen. 

Inmiddels ben ik dus een week verder en merk ik dat het helpt. Het is niet zo dat mijn stemming er ineens wonderbaarlijk door transformeert, maar het biedt me wel concreet wat houvast door de dagen heen. Daardoor voelt het minder machteloos en ervaar ik meer grip. En even naar buiten gaan of een gezonde lunch voor mezelf maken geeft me ook echt (weliswaar kort) een goed gevoel. Ik merk ook dat de lijst stimuleert. Als ik zie dat ik nog maar weinig stickertjes heb, nodigt het uit om te kijken wat ik nog kan doen om er nog een paar bij te kunnen plakken. Tegelijkertijd is dat ook waar ik mee op moet passen: het moet zoals genoemd niet een doel worden om zoveel mogelijk stickertjes te halen. Dat zou namelijk betekenen dat een dag met minder stickertjes minder oké is dan een dag waarop ik veel heb kunnen plakken, terwijl dat vaak ook juist de dagen zijn dat ik me sowieso al slechter voel en zo’n extra straf dus bepaald niet helpt. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het ploeteren door zo’n dag heen op zichzelf al genoeg prestatie is. Geen waardeoordeel aan verbinden dus, elke dag is zoals die is en wat me extra lukt is mooi meegenomen. Lukt er een dag maar weinig? Dan is er morgen weer een nieuwe dag. 

En zo gaat het nu op en af. Het vooruitzicht op versoepelingen van de maatregelen doet me goed, het biedt (weliswaar onzeker) perspectief. Ondertussen ploeter ik nog even door met stickertjes, en met hopelijk een terrasje in het vooruitzicht.

Wil je reageren op deze blog? Heb je er vragen over of herken je er dingen in waarover je iets wil delen? Dat kan via L.vandongen@ribwavv.nl. Ik zal er dan persoonlijk op reageren.