Blog

Vanaf nu zal de blog van Leonie om de week verschijnen in plaats van elke week. Wil je reageren op deze blog? Heb je er vragen over of herken je er dingen in waarover je iets wil delen? Dat kan via l.vandongen@ribwavv.nl. Ze zal er dan persoonlijk op reageren.

03-08-2020, Corona blog 10: internetdaten

 

Ik ben in mijn vakantie weer begonnen met Tinderen. Ik heb het door de jaren heen al een aantal keer af en aan geprobeerd met verschillende apps (Tinder, Happn, Paiq, The Inner Circle) met tot nu toe maar matig succes. Ik heb af en toe een aantal dates gehad, sommige waar nog een tweede date op volgde, maar eigenlijk was het het steeds niet helemaal. Ik merk dat ik het hele fenomeen van internetdaten maar ingewikkeld blijf vinden en er dus maanden of zelfs jaren niet mee bezig kan zijn, waarna ik op een gegeven moment weer een opleving krijg en het dan weer eens probeer. In dit geval heeft het vele alleen zijn tijdens de corona periode er wel aan bijgedragen dat mijn behoefte aan (intiem) contact is gegroeid. Ik heb dus mijn profiel onder het stof vandaan gehaald, de foto’s vernieuwd en waar nodig de tekst wat aangepast.

Zoals je misschien al opvalt heb ik niet op mijn profiel staan dat ik ervaringsdeskundige ben. Ik heb er wel met een knipoog naar verwezen met de zin “Ik heb van mijn eigen(-)aardigheden mijn werk gemaakt.”. Het was even zoeken hoe ik mijn functie moest omschrijven (ik heb het maar algemeen gehouden) en ook als ernaar gevraagd wordt omschrijf ik vaak het werk dat ik doe zonder direct het woord ervaringsdeskundige te noemen. Je zou kunnen zeggen dat ik er een beetje omheen praat, maar tegelijkertijd geef ik wel eerlijk antwoord en bewaar ik het delen van het feit dat ik ervaringen heb voor een later moment, meestal tijdens de eerste of tweede date. Ik wil daar namelijk niet direct de aandacht op richten. Ik vind het veel belangrijker dat we elkaar eerst als persoon leren kennen en dan komt die achtergrond later wel. Mijn ervaring is overigens dat er vaak heel positief en begripvol op gereageerd wordt als ik erover vertel en dat het doorgaans voor de ander geen reden is om er een punt achter te zetten (en als het dat wel is dan was het sowieso niet levensvatbaar). 

 

 

Maargoed, toen kon het swipen dus beginnen. In het begin merk ik altijd dat ik dat weer spannend vind. Degenen die ik naar links (=nee) swipe zijn geen probleem, maar zodra ik de eerste tegenkom die ik wel leuk vind voel ik de spanning in mijn lichaam toenemen en durf ik bijna niet meer. Toch zet ik dan vaak door en swipe ik naar rechts (=ja). Bij de meeste apps die ik gebruikt heb kan je pas met elkaar chatten als je beide elkaar leuk hebt gevonden en dus een match bent. Meestal gebeurt er dus nog niet direct iets en kan ik doorgaan. Na een aantal keren naar rechts swipen ben ik over de grootste spanning heen en wordt het leuker. Totdat er, direct nadat ik iemand leuk heb gevonden, een scherm ontstaat dat ik een match heb. WAAAH! Wat nu??! Meestal druk ik dat dan snel weg en ga ik verder met swipen, om later op mijn gemak nog eens het profiel te bekijken. 

 

En dan komt de volgende uitdaging: ga ik een gesprek starten of wacht ik tot die ander dat doet? Eigenlijk is het antwoord voor mij: dat wisselt nogal. Ik kijk vaak of ik op het profiel iets zie waarover ik kan beginnen. Staat er iets op de foto’s of in de tekst dat mijn aandacht trekt en waarover ik bijvoorbeeld een vraag kan stellen? Mede om die reden besteed ik zelf ook bewust aandacht aan wat ik op mijn profiel zet. Ik probeer in de foto’s en tekst informatie te geven over specifieke dingen over mezelf, zodat de ander aanknopingspunten heeft om een gesprek mee te kunnen beginnen (anders dan “hoe was je weekend” of “wat is het lekker weer he”). In mijn geval zijn Carnaval, mijn Tiny House en mijn kat die Hamster heet populaire gespreksstarters. Als ik uit het profiel van de ander niet echt dingen kan halen wacht ik vaker af, ook redelijk vaak met als resultaat dat we geen van beide het gesprek starten en het daar dus bij blijft. 

 

Als het gesprek eenmaal gestart is merk ik dat het ook nog lang niet altijd soepel loopt. Ik heb eigenlijk vrij het idee dat ik heel hard moet werken, dat ik steeds degene ben die het gesprek gaande houdt en nieuwe vragen stelt. Dat kan natuurlijk verschillende redenen hebben, misschien is de ander druk of vindt ie het spannend, of misschien is het gewoon niet zo’n chatter. Ik heb voor mezelf inmiddels besloten dat als het niet echt loopt en ik voor mijn gevoel hard moet werken, ik stop met investeren. Ik vind het belangrijk dat de inzet van twee kanten komt. Gelukkig zitten er ook soms gesprekken tussen die wel vanaf het begin lekker lopen. Gesprekken waarin we beide interesse tonen in de ander, doorvragen, dingen over onszelf vertellen en verdere inhoudelijke gesprekken voeren. 

 

Op een gegeven moment voel ik dan dat het wel fijn zou zijn om elkaar eens te zien, om te merken of het in het echt ook klikt. Hoe snel dat in het gesprek is, is per persoon nogal wisselend, maar ik merk bij mezelf dat ik bij een leuk gesprek vaak vrij snel de behoefte krijg om af te spreken (ook al vind ik dat ook heel spannend!) omdat ik toch eigenlijk pas in real life kan ervaren of het echt wat is. Misschien is dat ook wel omdat ik ervaren heb dat leuke gesprekken op een gegeven moment hun vibe kunnen verliezen. Als je leuk, teasend met elkaar aan het praten bent en dat duurt te lang, dan kan er een sleur in het gesprek komen en ben je de fijne energie weer kwijt. Mijn ervaring is dat je dan beter af kan spreken om te kijken of de positieve energie ook in het echt doorzet. Vaak gaat er vanaf het plannen sowieso nog wel een paar dagen (of soms weken) overheen voordat je elkaar werkelijk ziet, afhankelijk van hoe druk je het beide hebt en wanneer je elkaar kan zien. 

 

Ik spreek een eerste date altijd op een openbare plek af. Vaak is het een hapje eten of een drankje doen, dat kan bij een restaurant of café maar bijvoorbeeld ook als picknick in een park of gecombineerd met een wandeling. Ik heb ook wel eens een stadsspel gedaan (Dossier Flikken in dit geval), dat beviel ook erg goed. Dan ben je met elkaar met iets bezig en leer je elkaar zo beter kennen. 

 

Misschien wel het moeilijkste van daten vind ik het afronden als je zelf al wel aanvoelt dat het hem niet gaat worden. Soms durf ik dat aan het einde van de date al te zeggen, afhankelijk van hoe het gegaan is. Als het overduidelijk niet klikt is dat makkelijker, omdat de ander dat dan zeer waarschijnlijk ook al wel heeft gemerkt. Als het minder duidelijk is vind ik het lastiger, ook omdat ik het dan zelf vaak nog niet helemaal zeker weet. Wanneer kan je zeggen dat een date geslaagd is en een volgende date een kans heeft? Hoe lang heb ik nodig om mezelf open te stellen voor iemand en te gaan ervaren dat ik iemand leuk vind? Als ik er na de eerste date al een punt achter zet, geef ik het dan wel genoeg een kans? Ik heb inmiddels gemerkt dat het me echt helpt om er eerst een nachtje over te slapen. Als ik de dag erna niet de behoefte voel om verder te chatten, dan stuur ik een net berichtje waarin ik dat uitleg en wens ik de ander succes met de verdere zoektocht. En af en toe gebeurt het dus ook dat ik dan wel verder wil kletsen en dat we een tweede date plannen. 

 

Uiteindelijk is het bij mij vanuit internetdaten nooit verder gekomen dan twee dates. Als ik na de tweede date nog hetzelfde twijfelende gevoel heb vind ik het lastig om door te zetten, omdat ik al snel het gevoel krijg dat ik de ander aan het lijntje houd ofzo (wat natuurlijk reuze meevalt, weet ik verstandelijk wel). Misschien is het ook wel daarom dat ik er nog nooit een langduriger contact aan over heb gehouden, misschien geef ik het wel niet genoeg een kans. Wat daarin ook meespeelt is dat ik het lastig vind dat ik via internetdaten nog helemaal geen aanknopingspunten bij iemand heb. Wanneer ik iemand leer kennen via bijvoorbeeld vrienden, een cursus of een plek waar ik vaker kom dan is er een gemeenschappelijke connectie en vind ik het makkelijker om mezelf ervoor open te stellen. Als ik iemand via internet leer kennen is er helemaal geen link en daardoor voelt het minder veilig. Ik ben daardoor voorzichtiger en heeft het denk ik meer tijd nodig om het echt een kans te geven. Ik ben daar dus duidelijk nog wel zoekende in. Er is ook geen harde goed of fout, je moet het helemaal op gevoel doen. En laat ik dat nou nogal eens lastig vinden :P

 

Sinds een aantal maanden is het voor cliënten van RIBW AVV mogelijk om gratis deel te nemen aan Durf jij met mij (www.durfjijmetmij.nl), een contact- en ontmoetingswebsite die alleen toegankelijk is voor cliënten van de organisaties die zich daarbij hebben aangesloten. Ik kan er zelf geen lid van worden omdat ik niet meer in behandeling ben, maar ik kan me voorstellen dat het feit dat je al van elkaar weet dat je allebei dingen hebt meegemaakt het laagdrempeliger maakt om contacten aan te gaan. 

 

Daarnaast is het doel breder, de focus ligt niet specifiek op daten, relaties of seks maar op sociale contacten in het algemeen, waaronder ook vriendschappen of het vinden van een maatje met eenzelfde hobby bijvoorbeeld. Ik ben zelf jaren geleden een paar jaar lid geweest van Nieuwe mensen leren kennen (www.nieuwemensenlerenkennen.nl). Ik heb toen iemand leren kennen waar ik een paar maanden mee gedate heb en ik heb er een aantal goede vriendinnen aan overgehouden die ik nog steeds regelmatig zie. Juist de brede insteek met als doel elkaar ontmoeten en leren kennen (en dan zien we van daaruit wel verder) maakte dat ik minder druk voelde en daardoor makkelijker contacten aan kon gaan. 

 

Op dit moment kan ik met Tinder aardig uit de voeten, ik heb een aantal leuke gesprekken en ik heb in mijn vakantie ook al een date gehad (zonder vervolg). Ik doe het lekker rustig aan en zie wel hoe het loopt. Ik heb in ieder geval inmiddels wel ervaren dat internetdaten vooral betekent heel veel selecteren (in dit geval swipen) en gesprekken voeren, waar dan af en toe een date uit komt. En dan komt er misschien op een gegeven moment wel iemand voorbij waar het zo goed mee klikt dat we willen blijven afspreken. De kunst is dus om me niet te snel uit het veld te laten slaan, er zijn zoveel mensen en daar zitten ook genoeg leuke tussen! Misschien komt er dus binnenkort wel een blog over verliefdheid of relaties! Of ik word het op een gegeven moment toch weer beu en dat is dan ook prima. 


Wat zijn jullie ervaringen met (online) daten? Heb jij je al aangemeld op Durf jij met mij? Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaringen! Je kunt reageren op deze blog door een mail te sturen naar L.vandongen@ribwavv.nl. Misschien kan ik dan in een latere blog, uiteraard in overleg, wel wat tips en ervaringen van jullie delen.

14-07-2020, Corona blog 9:

niet zomaar een coronatest

 Vorige week stond voor mij in het teken van een coronatest. Ik zat op woensdag, mijn vrije dag, rustig op de bank wat te lezen en voelde dat mijn rechter neusgat dicht begon te zitten. Al snel kon ik er niet meer goed door ademen en wat later begon het ademen door mijn linker neusgat wat branderig aan te voelen. Ik moet af en toe mijn neus wel eens snuiten, bijvoorbeeld als ik een tijdje buiten ben geweest en dan weer binnenkom, maar dit voelde wel echt anders dan anders, niet goed dus. 

 Op dat moment sloeg lichte paniek toe. Er gaan op zo’n moment allerlei vragen door mijn hoofd en ik ga van alles googlen. Wat moet ik nou doen? Moet ik me laten testen? Wat verstaan ze eigenlijk precies onder neusverkoudheid? Valt dit onder lichte klachten? En wat als het straks nou weer wegtrekt? Hoe gaat zo’n test eigenlijk? En hoe moet ik me dan aanmelden? Wie heb ik allemaal gezien de afgelopen dagen? En hoe moet dat dan met de afspraken de rest van de week? In principe zijn de richtlijnen duidelijk, zowel landelijk als vanuit de RIBW als mijn werkgever wordt aangegeven dat het heel belangrijk is om je als zorgmedewerker al bij lichte klachten direct te laten testen en daar vooral niet terughoudend in te zijn. Waarom vind ik dit dan toch zo ingewikkeld? 

 Die staat van zijn heeft zo’n anderhalf uur geduurd, waarna ik (natuurlijk) heb besloten om te bellen om een afspraak te maken voor een test (en ik HAAT bellen, zeker dit soort telefoontjes!). Gelukkig was de afspraak zo gemaakt, ik zou donderdag om 14:54 aan de beurt zijn. Vanaf dat moment moest ik dus thuisblijven (op het ritje naar de test na) totdat de uitslag binnen was. En toch zat het me daarna nog niet lekker, en al helemaal niet meer toen ik merkte dat de verstopte neus minder werd. Had ik dan toch te snel gebeld? Zou het nou weer wegtrekken en niks zijn? En wat moet ik nou doen als ik morgen geen klachten meer heb? Ik was dan ook, hoe is het mogelijk, blij toen de verstopte neus ‘s avonds weer terugkwam. Gelukkig had ik het toch goed gevoeld en goed aangepakt. 

 De volgende dag heb ik alle werkafspraken buiten de deur voor de rest van de week afgezegd of verzet en ben ik ‘s middags naar de teststraat in Rosmalen gereden. Terwijl ik naar de auto liep en onderweg was liep de spanning op. Ik heb dat sowieso heel erg bij dingen waarbij er snel bepaalde actie van je verwacht wordt, zoals bijvoorbeeld je auto in neutraal en met lopende motor in de wasstraat of na een vliegreis op vakantie uit de bus stappen inclusief bagage als je wordt afgezet bij je hotel. Het zijn echt geen ingewikkelde dingen maar omdat er snel iets van me verwacht wordt raak ik in paniek en daardoor gaat het juíst vaak fout en vind ik het de keer daarna nog spannender. Ik had op dat moment ook eigenlijk nauwelijks last van de verstopte neus (zal je altijd zien) en ik was bang dat ze me naar mijn klachten zouden vragen. Zou ik dan eerlijk zijn en zeggen dat ik op dat moment nergens last van had? En zou ik dan nog wel getest worden? 

 

 Eenmaal bij de teststraat werd e.e.a. wel snel duidelijk. Er stonden om de paar meter grote gele borden waarop stond dat je in je auto moest blijven en je raam dicht moest houden. Dat was duidelijk, dat kon niet misgaan. Er stonden aardig wat auto’s voor me, dus ik kon goed bekijken hoe het bij de auto’s voor mij ging en wat ik zou moeten doen als ik aan de beurt was. Terwijl we in de rij stonden kwam er iemand langs en moesten iedereen, met gesloten raam, het identiteitsbewijs laten zien. Daarna aangekomen bij de testmeneer mocht ik mijn raampje naar beneden doen en werd er gevraagd naar mijn gegevens, gelukkig werd er niet naar mijn klachten gevraagd. Er werd een monster uit mijn mond en neus gehaald, ik kreeg een foldertje en toen mocht ik weer naar huis, tot zaterdag wachten op de uitslag. Ook dat voelde echt vreemd, ik was niet ziek, ik voelde me eigenlijk prima, en toch moest ik thuisblijven. 

  

 

 Ik heb het al eerder gemerkt en nu weer heel sterk: naast dat ik deze blog natuurlijk voor de lezers schrijf, helpt het mezelf ook in mijn eigen proces van reflectie en inzichten. Doordat ik, met deze blog in mijn achterhoofd, bewuster aan het observeren was wat er met me gebeurde, kon ik voor mezelf ook weer een verdiepingsslag maken. Gaandeweg door de dagen heen werd me helderder waarom ik dit soort dingen zo lastig vind en wat de (terugkerende) thema’s eronder zijn. 

 Als het gaat over het wel of niet bellen en wel of niet ziek genoeg zijn dan speelt daaronder de angst om een aansteller te zijn en de angst om niet geloofd te worden tegenover de angst om het verkeerd te doen. Juist omdat de klachten licht waren en op en af gingen triggerde dit al die angsten. Wat nou als ze denken dat ik helemaal geen klachten heb gehad? Of erger: wat nou als dat klopt en het eigenlijk helemaal niet echt klachten waren? Wat nou als ik door de mand val? Wat nou als ze me maar een aansteller vinden die zomaar veel te makkelijk thuis blijft? Ik ben normaal geneigd om door te werken totdat ik er bijna bij neerval, en nu ga ik hiervoor al thuiszitten? Ik voelde enorm de angst, ondanks dat ik wist dat ik precies deed wat gevraagd werd, dat het niet legitiem was wat ik deed, dat ik niet geloofd zou worden en dat ik toch de verkeerde keuze had gemaakt. 

Onder de spanning voor de teststraat, en andere soortgelijke situaties, zit de angst om mensen tot last te zijn, voortkomend uit de angst om het verkeerd te doen. Ineens wordt het me helderder. Ik heb dat ook wel in een winkel bijvoorbeeld, als ik vraag waar iets ligt en zij kunnen het ook niet vinden, dan voel ík me bezwaard dat ik de vraag heb gesteld. Enorme angst om mensen tot last te zijn dus, en daarbij compleet vergetend dat het hun werk is en dat ze er zijn om mij te helpen. Hierbij voel ik heel duidelijk dat het gaat om mijn plek in durven nemen. Mijn plek in die winkel, mijn plek in de samenleving, mijn plek in teams op mijn werk, mijn plek in de vriendengroep, mijn plek in die verdraaide corona teststraat. Ik mag daar zijn en ik mag mijn plek innemen, ik hoef me niet bezwaard te voelen voor dat ik besta. 

 De gemene deler van al deze thema’s is wat andere mensen van me denken. Dit is voor mij een kernthema waarin ik door de jaren heen echt enorm gegroeid ben, maar dat toch ook steeds wel weer op verschillende manieren of in diepere lagen terugkomt. Met name in mijn persoonlijke sociale kring heb ik hierin wel mijn weg gevonden en speelt het nauwelijks nog een rol, in de zin van dat ik gewoon mezelf kan zijn en me daar niet of nauwelijks nog onzeker of bezwaard bij voel. Op het gebied van werk merk ik dat dit thema bij een nieuwe functie weer de kop opsteekt. In een nieuwe baan, met nieuwe collega’s, is het opnieuw een uitdaging om mijn plek te zoeken en ook in te nemen, en in die nieuwe setting weer de zekerheid in mezelf te laten groeien en te voelen dat ik er mag zijn zoals ik ben. 

 En nu heb ik er dus een focus om mee te oefenen bij: mijn plek innemen als klant of gebruiker van een dienst. Ik mag er zijn als klant, als gast in de bus op vakantie en als persoon die op corona getest wordt. Ik hoef niet zo gejaagd te handelen omdat ik dan misschien lastig ben of tijd van de ander inneem, ik mag er gewoon zijn en van diensten gebruik maken. Terwijl ik dit typ zit mijn hele buik op slot, dit is een thema dat de nodige uitdaging gaat kosten maar wat me ook enorm veel op gaat leveren als ik naar een vorm toe kan waarin ik het mezelf niet meer zo verschrikkelijk moeilijk maak. 

 Inmiddels is de verstopte neus bijna weg en de uitslag zaterdag was negatief. Ik kan dus meteen beginnen met oefenen: ik hoef me niet bezwaard te voelen voor het feit dat ik de test heb laten doen. Ik heb gehandeld volgens de richtlijnen en dus precies gedaan wat ik moest doen. En daarbij, zei een vriendin, wist ik toen ik de afspraak maakte helemaal niet hoe het zich ging ontwikkelen. Voor hetzelfde geld had ik de dag erna hevig gehoest en koorts gehad, dat had natuurlijk ook gekund. Als ik terugkijk is er eigenlijk nooit echt twijfel over geweest óf ik me zou laten testen, dat had ik sowieso in elk scenario gedaan. Ik heb het vooral mezelf gedurende het proces enorm moeilijk gemaakt en heb nu voor mezelf meer helder hoe dat komt. Ik durf deze blog bijna niet te posten, want wat nou als iedereen straks alsnog denkt dat ik een aansteller ben? De angst is hardnekkig en daarom is het juist nodig om hem aan te gaan, dus ik doe het toch. En mocht ik in het vervolg weer klachten krijgen dan maak ik dus gewoon weer een afspraak en laat ik me opnieuw testen. 

 Vanaf donderdag heb ik twee weekjes vakantie. Dat betekent dat mijn volgende blog verschijnt in week 32. Tot dan! 

 

30 juni 2020, Corona blog 8:

keuzes maken

 Waar ik eerder nog zoekende was in wat ik wél kon doen tijdens de periode van beperkende maatregelen omdat aardig wat van mijn werk stil lag, heb ik het nu sinds een aantal weken ineens hartstikke druk. In de periode dat er verschillende dingen stil lagen ben ik op allerlei manieren op zoek gegaan naar wat ik in plaats daarvan dan wel kon doen. Het schrijven van deze blog is daar een voorbeeld van. Al die dingen lopen nu inmiddels goed. 

 

De afgelopen weken beginnen er nu, door de versoepelingen van de maatregelen, weer steeds meer van de “oude” dingen te lopen. Het er dus eigenlijk op neer dat ik me nu bezighoud met de dingen die ik voor corona al deed, aangevuld met dingen die tijdens corona zijn opgestart. Omdat het een combinatie is van werk in Arnhem en online afspraken, en de afspraken/bijeenkomsten op locatie meer tijd kosten, is het een ware kunst geworden om alles goed te plannen. De reistijd van Den Bosch naar Arnhem is, inclusief laptop in mijn tas, naar de auto lopen, hygiënemaatregelen etc., een uur. Dat is woon-werkverkeer dus tel ik niet als werktijd, maar ik moet er in mijn agenda wel rekening mee houden en mijn afspraken zo plannen dat ik zowel in Arnhem als thuis effectief kan werken. De afgelopen weken merk ik dat mijn agenda steeds voller wordt en het plannen daardoor steeds moeilijker. 

 

Begrijp me niet verkeerd, afspraken/bijeenkomsten op locatie kosten weliswaar meer tijd, maar dat zijn ze ook dubbel en dwars waard. Door de interactie in dezelfde ruimte kun je inhoudelijk meer de diepte in en omdat een groepsgesprek veel makkelijker gaat kun je inhoudelijk ook meer uit de interactie halen dan online. Ik heb inmiddels aardig wat online workshops en vergaderingen gefaciliteerd en bijgewoond en mijn ervaring is dat deze planningstechnisch makkelijker te organiseren zijn, maar dat ze ook meer energie kosten doordat ze intensiever zijn (daarom duren ze doorgaans ook minder lang) en dat het reageren op elkaar wat ingewikkelder is waardoor je meer omstebeurt wat deelt en minder echt met elkaar het gesprek aangaat. Waar bijeenkomsten op locatie dus tijdsintensiever zijn omdat ze langer duren, leveren ze doorgaans ook meer op. Beide hebben dus zo hun voordelen. 

 

Feit is wel dat ik in de 32 uur dat ik werk niet alles kan blijven doen. Ik vind het persoonlijk niet vervelend dat het momenteel zo druk is, omdat ik het juist wel fijn vind dat ik na de afgelopen periode weer met allerlei zinvolle dingen bezig ben en weer lekker in de flow zit. Ik merk alleen dat het niet lukt in 32 uur en dat ik dus in de afgelopen weken aardig wat heb overgewerkt. Ik zal dus ergens keuzes moeten gaan maken en dat vind ik best lastig. 

 

Ik vind de dingen die ik doe namelijk belangrijk en zinvol, zowel de dingen die ik voor corona al deed als de dingen die ik sindsdien ben opgestart. Dat is dus in ieder geval iets wat corona concreet heeft opgeleverd: het heeft me creatief aan het denken gezet en daardoor aan nieuwe activiteiten geholpen die óók zinvol zijn en een mooie aanvulling binnen deze functie. De kunst is nu alleen om uit te zoeken hoe ik het in kan richten, zodat het wel gewoon binnen mijn werkuren past. 

 

Ik weet uit eerdere werkervaringen dat dit vaker een dingetje is geweest. Ik ben nogal enthousiast en betekenisvol bezig kunnen zijn voelt als mijn brandstof, dus daarin afremmen of andere keuzes maken voelt onnatuurlijk en doe ik niet zo snel. Daar ligt ook meteen mijn valkuil, want als ik dat te lang niet doe, dan overwerk ik mezelf en raak ik overspannen. Uiteindelijk wordt daar niemand beter van, dus de uitdaging voor mij is om dit op tijd te signaleren en ernaar te handelen, zodat ik mijn werk met energie kan blijven uitvoeren. Beter hetgeen dat ik doe goed kunnen doen dan te veel willen doen in een gespannen stemming en ten koste van mezelf. Rationeel klopt dat als een bus, maar mijn gevoel wil nog wel eens anders. Het liefst zeg ik overal ja tegen en doe ik alles. De verstandige optie is keuzes maken. 

Gelukkig hoeven keuzes niet rigoureus én niet definitief te zijn. Dat heb ik echt moeten leren, ik kan nogal zwart-wit denken en het gevolg is dan meestal dat ik uiteindelijk géén keuze maak, omdat beide opties me niet aanstaan. de kunst is dus om te zoeken naar de opties tussen de twee uitersten, in het grijze gebied. Zo kan ik kijken of ik bepaalde dingen in frequentie kan veranderen waardoor er meer ruimte ontstaat, kijken welke dingen ik met elkaar kan combineren waardoor het efficiënter wordt, selectiever deelnemen of dingen tijdelijk overslaan en op een later, rustiger moment weer oppakken. 

 

Concreet betekent dat op dit moment dat ik dagelijks ‘s ochtends kritisch naar mijn agenda ga kijken om te beslissen of ik overal volledig bij moet zijn of dat ik ook overleggen deels kan bijwonen of een keer over kan slaan. Dat betekent vooraf bekijken wat er op de agenda van het overleg staat en bij welke punten mijn expertise van toegevoegde waarde is. Deze insteek is nieuw voor me en vind ik best een beetje spannend, omdat ik daarmee ga staan voor mezelf en de aandacht op mezelf vestig als ik later aansluit of eerder wegga. En toch denk ik dat ik er veel mee kan winnen, omdat er regelmatig dingen besproken worden waar ik vanuit mijn invalshoek niet echt mee van doen heb en ik die tijd dan kan besteden aan andere, voor mijn functie meer zinvolle dingen. 

 

Het betekent ook dat ik vanaf nu deze blog om de week ga schrijven. Stiekem kost dit me namelijk best wel wat tijd om te bedenken waarover ik ga schrijven, er afbeeldingen bij te zoeken en natuurlijk ook het schrijfproces zelf. In het begin ging dat sneller, toen zat ik vol inspiratie en vlogen de teksten zo mijn vingers uit. Nu begin ik te merken dat wekelijks best snel achter elkaar is, waardoor ik alweer aan het nadenken ben over de volgende blog als ik de vorige net af heb. Ik snap nu ook wat een writers block is, soms komt de inspiratie gewoon niet en dan krijg ik dus ook niks op papier. Het druk hebben helpt daar ook niet bij merk ik. Naast dat ik dus door een lagere frequentie wat tijd win, hoop ik ook dat ik daardoor net wat meer ruimte (in tijd én in mijn hoofd) heb om op nieuwe ideeën te komen waardoor het schrijven weer wat makkelijker en meer vanzelf gaat en ik jullie wel zo nu en dan kan blijven voorzien van mijn hersenspinsels. 

 

Uiteraard zijn er nog meer dingen te bedenken om de boel wat rustiger te maken zodat ik het gewoon weer red in 32 uur. Het schrijven van deze blog helpt me bij de bewustwording en mogelijkheden die ik heb. Ik heb nu in ieder geval twee concrete acties om mee te starten en de komende weken blijf ik er alert op zodat ik extra actie kan ondernemen waar nodig. Voor nu ben ik bovenal blij dat ik weer lekker aan het werk ben! Tot over twee weken! 

 

22-06-2020, Corona blog 7:

dealen met wat op je pad komt

Vorige week woensdagavond was er, ik mag toch wel zeggen, behoorlijk noodweer hier in het Brabantse land. We hadden dinsdagavond al zware buien met onweer (en her en der overstromingen tot gevolg) gehad en woensdag was het nog heel wat tandjes erger. In een tiny house leef je meer in en met de natuur en zijn weersomstandigheden veel sneller en intenser merkbaar. Ik heb een plat dak met daarop zonnepanelen, waarop de regen goed te horen is. Dat vind ik doorgaans een fijn, rustgevend geluid, maar in de heftigheid van die buien was het eerder angstaanjagend. 


De regen hóósde echt uit de lucht en het flitste en rommelde zo flink dat zelfs Hamster (mijn kat) er met de minuut angstiger van ging kijken en vlak daarna in haar holletje onder de bank dook om stilletjes te wachten totdat het weer over zou gaan. Doorgaans is ze wat geluid betreft niet zo bang aangelegd, dus dat zegt toch wel wat. Ikzelf merkte dat ik, op de momenten dat het echt hard tekeer ging, mijn serie stopzette omdat ik er zo onrustig van werd dat ik me er niet meer op kon concentreren en ik voor mijn gevoel met mijn aandacht bij de (on)weer moest zijn, alsof ik het dan beter in de gaten kon houden en er dus gevoelsmatig meer grip op had ofzo. 

 

Op een gegeven moment zag ik een flits recht naar beneden gaan, gepaard met vrijwel direct een ENORM HARDE KLAP. Ik schrok me wezenloos, het was zo’n moment dat ik met mijn schouders tegen mijn oren gedrukt, grote ogen en gestokte adem even muisstil zat en moest verwerken wat er zojuist gebeurde. Ik vind het lastig om in te schatten hoe ver weg het was, maar voor mijn gevoel was het in ieder geval VEEL te dichtbij. Ik ben daarna even heel alert geweest op wat ik zag en hoorde in de omgeving. Het was toch niet hier op het terrein? Of bij de buren? Wat zit er verder nog aan die kant? Het kon ook “gewoon” een boom zijn bij het meer verderop. Ik hoorde geen ambulance en zag verder niks dus heb het er op een gegeven moment maar bij gelaten. 

 

Mijn lichaam was vanaf toen wel in opperste staat van paraatheid. Ik heb weliswaar een aardpen (een meterslange pin die de grond in gaat zodat mijn huisje geaard is en in het geval van bliksem de lading via het grondwater weg kan), maar toch was ik bang dat hij in zou slaan in mijn huisje, of in een boom die dan op mijn huisje zou vallen, met alle gevolgen van dien. De voorspellingen zagen er nou niet bepaald rooskleurig uit voor de nacht die volgde (alles vanuit rechtsonder kwam nog deze kant op) en ik begon me zorgen te maken over het feit dat ik, zo “AAN” als ik was, zeer waarschijnlijk niet zou kunnen slapen. 


Slapen is voor mij erg belangrijk, ik slaap elke nacht zo’n 9 uur en kan dan, als ik geen wekker zet, in het weekend met gemak nog de klok ruim rond slapen. Ik merk het ook direct als ik een nacht slecht of weinig slaap, het leven is dan MOEILIJIJIJK en ZWAAAAAR. Ik moest de dag erna gewoon werken dus ik zag de bui (letterlijk en figuurlijk) al hangen. En toen besefte ik me ineens dat dit van die omstandigheden zijn waarbij het geen enkele zin heeft om me ertegen te verzetten en dat ik dan maar beter zo goed mogelijk kan meebewegen. Die storm ga ik niet kunnen verminderen en de reactie van mijn lichaam vond ik eigenlijk heel normaal gezien de omstandigheden, dus dat mocht er ook gewoon zijn. Ik heb me er dus maar bij neergelegd dat ik waarschijnlijk mijn uren slaap niet zou gaan halen die nacht en ben voor mezelf nagegaan hoe ik daar dan nog op kon anticiperen. 

 

Het wonderlijke van stoppen met verzetten en de situatie accepteren vind ik nog steeds dat er dan een heel nieuw scala aan oplossingen ontstaat. Doordat ik me had neergelegd bij het feit dat ik die nacht lang niet genoeg uren zou kunnen slapen en daar de volgende dag waarschijnlijk de nodige last van zou hebben, kon ik gaan kijken waar ik nog wél invloed op had. Gelukkig was de dag erna een thuiswerkdag, dus ik hoefde in ieder geval niet in de auto naar Arnhem te rijden. Ik had gepland om die ochtend om half 8 te gaan hardlopen, dat kon ik overslaan zodat ik een uurtje langer kon blijven liggen. Ik ben sinds een aantal weken mijn gewoontes drastisch aan het omgooien en meer bewegen is daar een belangrijk element in. Een fijne beslissing vond ik het dus niet, maar dat extra uurtje slaap en me daardoor beter kunnen concentreren op mijn werk was me ook heel wat waard en een keertje hardlopen overslaan is ook niet het einde van de wereld. Mijn werkagenda voor die dag zat redelijk vol, maar ik had wel tussendoor een aantal vrije momenten en ik had het laatste uur geen afspraak staan. Ik zou dus tussendoor een paar keer buiten een frisse neus kunnen halen en een uurtje eerder kunnen stoppen als ik op was, dat haal ik dan de dag erna wel weer in. 

 

Als ik in verzet was gebleven (waar ik overigens ook echt heel goed in ben) dan was ik boos gebleven. Boos op het onweer, boos op het feit dat ik me er zo gespannen door voelde en boos over dat ik niet kon slapen en dat ik daar de dag erna last van zou hebben. Ik was dan alleen maar (figuurlijk) blijven schoppen tegen de hele situatie en had dan helemaal geen ruimte gehad voor het denken in dit soort oplossingen. Doordat het me nu wel lukte om deze insteek te kiezen kreeg ik meer rust. Het hoeft niet elke dag perfect te gaan en door hier en daar wat kleine aanpassingen te maken zou ik de dag toch gewoon nog goed door kunnen komen. En wonder boven wonder, doordat die bewustwording me rust gaf viel ik, tussen de buien in, iets na twaalven in slaap en kon ik toch nog zo’n 8 uur slapen. 

17-06-2020, Corona blog 6

 

Van betekenis zijn

De afgelopen 3 maanden is me weer eens extra duidelijk geworden hoe belangrijk het voor mij is om van betekenis te kunnen zijn, met name in mijn werk. Ik heb vorig jaar een periode gehad waarin ik soort van “tussen twee functies in” zat en die periode vond ik verschrikkelijk. Ik had weinig om handen, maakte even niet echt deel ergens van uit en voelde me maar weinig nuttig.

In september ben ik gestart met mijn huidige functie en sinds de komst van corona en het thuiswerken ziet mijn werk er voor een groot deel anders uit dan daarvoor. Ik houd contact met de teams via de online teamvergaderingen (wat echt anders is dan in real life) en de contacten met cliënten hebben een hele tijd helemaal stil gelegen. De focus lag ook ineens volledig op corona. Logisch natuurlijk, maar dat is nou niet bepaald mijn expertise zeg maar. Het was dus echt even zoeken naar nieuwe wegen en manieren om in contact te blijven en van betekenis te kunnen zijn vanuit mijn bureautje in Brabant.

 

Inmiddels merk ik dat er weer het een en ander op gang begint te komen waardoor ik weer een aantal dagen in de week in Arnhem te vinden ben. Soms voor een overleg met collega’s dat toch echt beter face to face kan omdat we dan veel beter inhoudelijk de verdiepingsslag kunnen maken en daarnaast ook voor gesprekken met cliënten individueel.

Het gevoel dat ik heb als ik thuiskom van zo’n dag is zo verschrikkelijk anders dan het dichtklappen van mijn laptop na weer een dag thuiswerken! Gewoon al het gevoel dat je ergens van thuiskomt, mijn hele leven is dat een vanzelfsprekendheid geweest en pas nu ervaar ik de waarde daarvan. En dan heb ik het nog niet gehad over de sociale interactie op zo’n dag, het weer onder de mensen zijn, contact maken en in dat contact ervaren dat je van betekenis bent. Na zo’n dag voel ik me instant beter. Dit is wat ik nodig had, dit is pas een goed medicijn!

Ik merk dan ook dat ik de laatste weken weer aan het terugkomen ben uit de pauzestand. Ik besteed weer meer aandacht aan welke kleren ik draag, ik doe mijn sieraden weer aan en ik krijg weer zin om dingen te ondernemen. Ik merk daardoor ook dat het weer makkelijker wordt om dingen rondom huis op te pakken. Die pauzestand maakte dat ik over het algeheel lamlendig werd, nergens meer zin in had en me nergens meer toe kon zetten. Nu sta ik weer meer “aan” en lukt het me ook weer beter om me tot klusjes in huis te zetten.

Tegelijkertijd merk ik dat ook dit tijd kost. Ook dit is een verandering die, ook al is die positief, energie kost en waaraan ik weer moet wennen. En dat mag ook, gelukkig gaat het in etappes. Ik werk nu deels in Arnhem en deels thuis. Op die manier kan ik wennen aan de dagen dat ik weer de deur uit ben en dat gaandeweg weer opbouwen, en ook het oppakken van dingen in en om het huis doe ik geleidelijk aan.

Het zelf ervaren van de waarde van betekenisvol bezig zijn voor mijn eigenwaarde en stemming herinnert me er weer eens aan hoe belangrijk dat is en hoe goed dat bij kan dragen aan herstel. Of het nou een hobby, sport, de buurvrouw helpen, school, stage, dagbesteding, vrijwilligerswerk of betaald werk is hoeft wat dit betreft volgens mij niet zoveel uit te maken. Het gaat om het effect, het gevoel dat je nuttig bent geweest, dat je wat zinvols hebt gedaan. De kunst is om voor jezelf uit te vinden waar jij dat gevoel van krijgt.

Voor mij is dat dus overduidelijk mijn werk. Het gevaar daarvan is, wat de afgelopen tijd ook is gebleken, dat ik daar dus ook nogal afhankelijk van blijk te zijn. Op het moment dat ik het gevoel heb dat ik minder betekenisvol bezig kan zijn in mijn werk heeft dat vrijwel direct invloed op mijn stemming. Niet zo handig, want soms gebeurt dat nou eenmaal, soms zit ik even niet zo in de flow of zijn de omstandigheden zo dat de focus even ergens anders ligt.

De uitdaging voor mij wordt dan ook om te onderzoeken hoe ik daar in de toekomst beter mee om kan leren gaan. Uit welke dingen in mijn leven haal ik nog meer betekenis? Ben ik me daar wel bewust van? En kan ik die in dergelijke periodes ook meer creatief inzetten? Of kan ik juist beter oefenen met accepteren dat ik niet altíjd van betekenis hoef te zijn? Kan ik leren om langer te teren op de succeservaringen die ik op heb gedaan, waardoor ik dat gevoel, en dus ook mijn stemming, langer vast kan houden?

Allemaal vragen waar ik nu nog geen antwoord op weet, maar die zeker het onderzoeken waard zijn. Dit is dan ook een aandachtspunt dat ik meeneem de komende tijd, waarvan het goed is dat ik me er bewust van blijf. En zo dienen zich steeds weer nieuwe dingen aan waarmee ik aan de slag kan. Ik herinner me nog dat ik, toen ik bij de GGZ in behandeling was, de illusie had dat ik daarna “klaar” zou zijn. Inmiddels weet ik uit ervaring dat herstel een doorlopend proces is dat nooit stopt en dus ook nooit klaar is. Het is een houding, een manier van leven, een manier van omgaan met de dingen die op je pad komen. Het leven zit vol uitdagingen en hetgeen waar je invloed op hebt is hoe je ermee omgaat. Herstel gaat voor mij om leren omgaan met wat je overkomt, steeds weer. Het gaat over struikelen en weer opstaan, en gaandeweg jezelf steeds beter leren kennen zodat je beter kan anticiperen en handelen met de kennis die je hebt van eerdere ervaringen. Ik heb de afgelopen tijd weer wat afgestruikeld en ben nu weer aan het opstaan. Wat ik heb geleerd neem ik mee en voor nu ligt de focus op verder opkrabbelen, die beweging proberen vast te houden en een buffer opbouwen. Ik ben blij dat ik mijn draai weer aan het vinden ben.

 

9-6-2020, Corona blog 5

 

mezelf vermaken

Deze week een meer praktische blog waarin ik jullie meeneem in waar ik me thuis, als ik niet aan het werk ben, zoal mee bezighoud. Ik heb ze onderverdeeld in “hoofd dingen” en “lichaam dingen” omdat het goed is om mezelf daar bewust van te zijn en er zo nu en dan in af te wisselen.

HOOFD DINGEN


Puzzelen
Legpuzzels maken is echt mijn favoriete bezigheid momenteel. Zeker als ik op tijd opsta en een lange dag zonder afspraken voor me heb, duik ik in een legpuzzel en dan vlíegt de tijd voorbij. Ik verbaas me er elke keer weer over hoe snel de uren voorbij vliegen als ik in een puzzel verdiept zit. Dit heeft, op dagen dat ik wel nog een afspraak met iemand had, al meerdere keren geleid tot stress en te laat komen omdat ik er te laat achter kwam dat het al zo laat was. Voor een afspraak niet zo handig, om te tijd te doden daarentegen juist wel!

Vragenboekjes
Ik ben momenteel in twee vragenboekjes bezig:
“Een vraag per dag - maak een uniek zelfportret van jezelf gedurende 5 jaar”
“999 vragen aan jezelf”
Het eerste boekje bevat veel vragen die je op de dag zelf kan beantwoorden zoals “wat is het nieuwste kledingstuk dat je vandaag draagt?”, “wanneer heb je voor het laatst gelachen?” en “wat of wie geeft je op dit moment troost?”. Je vult vijf jaar dezelfde vragen in en kan dan overeenkomsten en verschillen over de jaren zien.
Het tweede boekje bevat meer vragen over wie je bent (verleden en heden), wat je voorkeuren zijn en welke keuzes je zou maken, zoals “welke drie dingen maken jou kwaad”, “waar zit je het liefst in een vliegtuig?” en “denk je dat een open relatie kan werken?”.
Naast dat ik het gewoon leuk vind om de vragen in te vullen zetten de boekjes me ook vaak aan het denken over mijn identiteit/persoonlijkheid. Wie ben ik eigenlijk en wat vind ik eigenlijk belangrijk? Concrete vragen helpen me om bij dit soort thema’s stil te staan.

Puzzelboekjes
Ook hier speelt het tijd-vul-aspect een rol, en wat ik er verder leuk aan vind is dat ik echt uitgedaagd word. Met name bijvoorbeeld een logikwis (op de rechterbladzijde van het puzzelboekje op de foto) vraagt om geconcentreerd lezen en nadenken, zodat je opties uit kan sluiten en er dus uiteindelijk de juiste opties overblijven. De drive om het te willen oplossen en het goede gevoel als het gelukt is, daar word ik blij van.

Dingen op Facebook plaatsen
Het plaatsen van berichten of foto’s op facebook helpt me om in contact te blijven met mensen. Doordat ik iets plaats en anderen daarop reageren ontstaat er op dagen dat ik verder niemand zie of spreek toch wat communicatie en daar fleurt mijn stemming vaak echt wel van op. Ik merk dat ik de laatste tijd met name behoefte heb om de dingen te delen die ik in m’n eentje opmerk of meemaak. Door dat te doen ontstaat er interactie over en voelt het direct al minder alleen. Het is en blijft natuurlijk geen vervanger van direct contact, maar als extra vorm in periodes waarop ik veel alleen ben (bijvoorbeeld ook op vakantie) werkt het voor mij heel goed om op deze manier verbonden te blijven.

Informatieve boeken
Met vlagen vind ik het ook interessant om me in informatieve boeken te storten, vaak over allerlei thema’s omtrent de psyche. Zo ben ik me op dit moment verder aan het verdiepen in systemisch werken. Ik wil graag snappen wat er gebeurt, waarom ik iets op een bepaalde manier voel, ervaar of doe. Tegelijkertijd realiseer ik me dat ik daarmee op moet passen, ik moet niet met mijn hoofd willen fixen wat er in mijn lichaam gebeurt. Maar mijn ervaring is wel dat begrip, en dingen kunnen plaatsen, me helpt om er beter mee om te leren gaan.

Series kijken
Tot slot series kijken, ik noemde het vorige week al. Daar vul ik over het algemeen mijn avonden mee als ik alleen ben. Ik vind het een fijne afleiding en soms helpt het dus ook bij het loskomen van emoties. Het is wel belangrijk dat het iets is wat ik echt leuk vind. Dat is soms even zoeken, maar als ik iets nieuws gevonden heb dat ik leuk vind is het dat ook wel echt waard. En regelmatig pak ik ook terug naar series en programma’s die ik al ken en al gezien heb, zoals Glee dus, of Friends, The Big Bang Theory, A’dam en EVA, Flikken of Baantjer.

LICHAAM DINGEN


Meehelpen op boerderij
Ik ga regelmatig meehelpen op de boerderij hier. Zo heb ik een tijdje terug laarzen geschilderd en onlangs de braam naast mijn huisje eens flink gesnoeid. Met name de grotere klussen, zoals die prikkende braam, zijn nou niet bepaald dingen waar ik om sta te springen, maar ze geven me wel een fijn en voldaan gevoel achteraf. Op een dag dat ik geen verplichtingen heb is het daarom echt fijn om even de deur uit te gaan en mee te gaan helpen. Ik heb meestal niet zoveel zin om te gaan (en ik ga dus ook niet altijd, maar het lukt me wel regelmatig om mezelf te motiveren) maar ik ben altijd wel positiever gestemd als ik terugkom. Het even eruit zijn, onder de mensen zijn en het gevoel in mijn lichaam dat ik fysiek bezig ben geweest maken dat ik heel anders de avond in ga. Het breekt de dag, waardoor die minder lang, lamlendig en eentonig voelt.

Plantjes
Sinds anderhalve maand heb ik weer gezellige plantjes buiten om mijn “terras” op te vrolijken. Zeker in droge periodes is het belangrijk dat ik die regelmatig water geef, en dat probeer ik dan ook echt even met aandacht te doen. Een paar weken terug sprak ik de moeder van een vriend van mij, die vertelde dat ze dagelijks de dode bloemetjes verwijdert. Ik weet nog dat ik benoemde dat daar voor mij echt geen prioriteit ligt, maar ik ben het daarna toch gaan doen. Inmiddels merk ik dat het me helpt om even naar buiten te gaan en wat in de plantjes te wroeten zo af en toe. Het werkt rustgevend (laatst was ik in een subtiele dans met een zoemende bij, in conclaaf wie er nu bij het plantje mocht) en de plantjes bloeien er weer van op, wat me ook weer opvrolijkt. Dagelijks ga ik denk ik niet halen, maar zo af en toe wel!

Zoals je ziet zijn de hoofd dingen in de meerderheid. Dat is ook niet zo gek, dat is mijn voorkeur en dat vind ik sneller leuk. De uitdaging voor mij is dus om genoeg af te blijven wisselen. En open te blijven staan voor nieuwe lichaam dingen die er nog bij kunnen, al ben ik daar best kritisch in... Mocht je willen delen welke lichaam dingen voor jou goed werken, dan kan dat door me te mailen, mijn emailadres staat boven deze blog. Ik lees er dan graag ook bij waarom het voor jou werkt en wat het je oplevert, dan ga ik het misschien wel proberen!

03-06-2020, Corona blog 4

 

Stoppen met vluchten; voelen dus

Het roer moest rigoureus om. Daarom besloot ik vorige week om helemaal te stoppen met wijn drinken en snaaien ‘s avonds. Wat ik nog in de koelkast had staan aan hapjes en beleg voor toastjes heb ik nog opgegeten en in plaats van dat soort spul heb ik gezonde sapjes in huis gehaald. Ook heb ik mijn vrienden ingelicht dat ik dit ging doen en daarbij benoemd dat ik wel wat steun kon gebruiken. Met name de eerste avonden zouden naar mijn verwachting zwaar worden, dus die heb ik zover ik kon volgepland met afspraken met vrienden (weliswaar op afstand, maar gelukkig kan het gewoon weer!). Door het samenzijn was ik minder bezig met het ontwennen van mijn ongezonde gewoontes. Makkelijk is het niet, maar tot op heden houd ik het vol.

Ik moet heel eerlijk zeggen dat het me eigenlijk over het algeheel wel meevalt. Ik merk nu al dat ik beter in mijn vel zit en dat mijn stemming verbetert. Ik maak ook meer contact met de mensen die ik zie. Zou dat dan toch echt allemaal door die wijn zijn veranderd? Ik vind het lastig om te geloven (in de zin van dat ik dat eigenlijk niet wíl), maar ik vermoed toch dat het echt zo is. Ik vind het verschil te opmerkelijk en groot om enkel een toevalligheid te zijn. Een reden te meer om vol te houden, want die positieve stemming heb ik een stuk liever!

Hoe dan ook, ik voel me nu dus beter. Wat niet wil zeggen dat ik mijn momenten niet meer heb. Gevoelens en emoties dienen zich aan, en het feit dat ik niet meer in eten en drinken vlucht, maakt dat ik ze meer opmerk. Mijn neiging is nog steeds om ervan weg te vluchten, maar de kat van een vriend van me maakte me weer eens bewust van juist de andere aanpak. Het gaat om Roots, een jonge kater die veel om aandacht vraagt. Ik zat bij mijn vriend op de bank en hij bleef maar miauwen, continu, het hield niet op. Totdat ik hem eens uitgebreid ging aaien. Zijn roep werd gehoord, er was aandacht en hij kwam tot rust, waarna hij later in zijn mandje ging liggen slapen.

Bij gevoel werkt dat volgens mij niet anders. Zolang je ervan weggaat blijft het aandacht vragen en als je er aandacht aan geeft dan gaat het meestal vrij snel daarna weer weg. Ik weet dit al jaren en heb deze ervaring al vaak zat gehad, en toch blijf ik af en toe die reminder nodig hebben.

Maar hoe doe je dat dan, voelen? Het is niet alsof je op een moment besluit vanaf dan te gaan voelen en dat vanaf dan je gevoel “aan” staat ofzo. Ten minste, bij mij werkt dat niet zo. Ik moet mezelf daarin ook steeds terugfluiten want ik heb de neiging om daarin zwart wit te denken. “Nou, vanaf nu zal ik eens gaan voelen!”, zoiets. Ik hoef echt niet ineens van 0 naar 100, sterker nog, dat kan ook niet eens. Af en toe een moment aandacht ervoor hebben is voldoende, kleine stapjes zijn ook stapjes.

Wat voor mij werkt is door de dag heen gewoon doorgaan (eraan voorbij gaan, want dat krijg ik vooralsnog niet veranderd) en dan geplande momenten er juist wel even voor gaan zitten. Ik heb ooit een cursus mindfulness gedaan en die technieken zijn op dit soort momenten nog steeds behulpzaam. Vaak merk ik wel dat ik niet bij het diepere gevoel kom. Ongelukkige of verdrietige gevoelens die ik eerder had en waar ik dan tijd voor maak, komen niet in dezelfde intentie meer terug maar blijven wel op de achtergrond sudderen. Daar heb ik dus een andere vorm voor nodig, want opstapeling vergroot stress en last van mijn spieren.

Voor mij helpt het daarom om een film of serie te kijken de me emotioneel triggert. Eigenlijk is dat de katalysator - ik huil om de serie of film en tegelijkertijd kunnen ook mijn eigen emoties en spanningen eruit. Voor mij is dat op dit moment Glee. Misschien wel omdat de middelbare school setting en het pesten me persoonlijk raken en ik me daarom goed in de personages kan inleven. Uiteindelijk maakt het ook niet zoveel uit waarom het werkt, als het maar werkt.

 De enige serie die ik sinds een tijdje kijk (zoals ik in mijn vorige blog schreef), blijkt dus ook een serie die me, als mijn emoties hoog zitten, zo nu en dan emotioneel raakt en me de kans geeft om op die manier wat van mijn eigen emotie en spanning te ontladen. Op die manier kan ik de emmer tussendoor af en toe wat legen en lukt het me hopelijk om niet weer terug te vallen in het vluchten in eten en drinken. Ik moest wel even slikken hoor, toen ik afgelopen maandag op facebook allerlei foto’s zag over terrassen die weer open waren. Maar het is het waard. Voor nu is het belangrijk om de gewoonte goed te doorbreken, zodat ik structureel gezondere keuzes ga maken en dan af en toe kan genieten van de momenten dat ik mezelf dat wijntje met die snaaiplank wél gun. Dan voelt dat terrasje straks extra speciaal!

26 mei 2020, Corona blog 3

 

Omgaan met veranderingen en onduidelijkheid

Omgaan met veranderingen en onverwachte dingen die plots aandacht vragen is nooit mijn sterkste kant geweest. Ze maken me van slag. Ik raak de grip kwijt en overzie het niet meer waardoor ik in paniek raak. Dat kan al zo zijn met ogenschijnlijk kleine dingen. “Even” mijn medicijnen ophalen bij de apotheek of mijn fiets naar de fietsenmaker brengen bijvoorbeeld is voor mij nooit “even” geweest. Het is een extra handeling die normaal niet in mijn dag zit, een extra blok in mijn agenda, een extra etappe om af te leggen. Inmiddels heb ik daar door de jaren heen aardig mee om leren gaan, maar nog steeds, als er zich in een korte tijd teveel van dit soort dingen aandienen, dan word ik overvraagd en klap ik dicht, dan loop ik bijna letterlijk vast en moet ik echt even tijd nemen om de boel weer te ordenen, anders krijg ik niks meer voor elkaar.

Ik heb door de jaren heen geleerd dat ik beter gedij bij vaste routines, structuur en voorspelbaarheid. Daar heb ik inmiddels aardig wat houvast in gecreëerd in de vorm van een overzichtelijke agenda en lijstjes. Op die manier kan ik de dingen die ik kán plannen in ieder geval sturen zodat er ruimte in mijn hoofd overblijft om om te gaan met de onverwachte dingen die zich aandienen.

Deze corona periode is natuurlijk bij uitstek een periode van onduidelijkheid, onzekerheid en onvoorspelbaarheid. Steeds worden de veranderingen in maatregelen kort van tevoren aangekondigd waardoor we eigenlijk in blokken van een aantal weken leven en ook binnen die maatregelen is meer dan genoeg ruimte voor subjectieve invulling. In het begin bijvoorbeeld, toen “thuis blijven tenzij” de norm was, en je daarnaast wel drie gasten mocht ontvangen op anderhalve meter afstand, gaf dat bij mij al kortsluiting. Inmiddels durf ik, door de ervaren eenzaamheid, wel te beargumenteren dat sociale contacten ook noodzakelijk zijn, zelfs op anderhalve meter afstand. Maar in het begin vond ik dit een lastige en wist ik niet goed wat ik nou wel en niet nog kon en mocht doen, en wat verstandig was. De hele wereld was aan het veranderen en ik wist niet goed meer hoe ik me daartoe nou moest verhouden. Als ik iets vergeten was in de supermarkt, ging ik dan nog terug om dat te halen? Dat vind ik normaal gesproken al een ingewikkelde overweging, laat staan in een situatie als toen.

Ik wil hiermee overigens niet zeggen dat ik niet achter de aanpak van de overheid sta. Ik kan het ermee eens zijn en er alsnog persoonlijk last van hebben. Ik ben ook enorm blij met de ruimte die er nog wel was, waardoor het mogelijk bleef om mijn beste vriendin twee keer in de week te zien en ik (op en af) kon blijven hardlopen. Dan dus maar manieren zoeken om ermee om te gaan. In het begin stond ik nog in de “aan” stand en kon ik vanuit die flow en energie mijn huisje eens goed opruimen en schoonmaken. Maar gaandeweg merkte ik dat het steeds aanpassen, meebewegen, wéér afspraken en evenementen uit mijn agenda verwijderen of aanpassen, nog meer regels om rekening mee te houden, nog meer meningen van iedereen die er net weer anders over denkt, me langzaam begon uit te putten. In plaats van “aan” ging ik “op pauze”. Het verwerken van alles wat veranderde en daar steeds weer op anticiperen, zowel privé als in mijn werk, putte langzaam mijn veerkracht uit en daarmee verdween ook de energie om nog dingen op te pakken en open te staan voor nieuwe dingen. Nu ik veel thuis ben zou het een mooi moment zijn om mijn foto’s eens goed te ordenen, maar ik krijg mezelf er gewoon niet toe gezet.

Ik merk dat het vasthouden aan vaste structuren nu extra belangrijk is geworden. Vaste werkdagen, vaste dagen waarop ik met mijn beste vriendin afspreek, boodschappen doen op een vaste dag bij vertrouwde winkels. Ik merk zelfs dat ik ‘s avonds elke avond naar dezelfde serie kijk, omdat dat nu vertrouwd voelt en ik even geen ruimte in mijn hoofd heb om andere interessante programma’s te kijken die ik nog op mijn lijstje heb staan. Normaal gesproken ben ik juist van nieuwe uitdagingen, maar nu, in deze periode waarin er al zoveel verandert en onzeker is, heb ik juist behoefte aan dingen die hetzelfde blijven, die vertrouwd zijn. En dus heb ik die pauzestand maar geaccepteerd. Ik volg weinig tot geen nieuws en actualiteitenprogramma’s omdat de onrust daardoor alleen maar groter wordt. Ik maak keuzes in “ongewone dingen” zoals medicijnen halen of naar de tandarts en plan ze gespreid zodat het behapbaar blijft. En ik blijf voorlopig maar braaf dezelfde serie kijken. Op die manier houd ik in ieder geval grip op en overzicht over de dingen waar ik invloed op heb en ik vertrouw erop dat die energie en behoefte aan uitdaging wel weer komt als ik weer in de “aan” stand kan, als het buiten de deur leven en werken weer meer op gang komt. Dan komen die foto’s daarna wel een keer.

20 mei 2020, Corona Blog 2


Wandelend hoofd

Ik was van plan om deze blog te schrijven over waar ik me (vooral op dagen dat ik niet werk) zoal mee bezighoud. Ik had al een eerste opzet en foto’s gemaakt en hoefde er alleen nog een lopend verhaal van te maken. Zoals je al zal vermoeden is dat plan op het laatste moment gewijzigd.

Ik zat gisteren (maandag 18 mei) in de auto en ondanks dat het warm was, had ik koude vingers. De laatste tijd heb ik steeds vaker last van mijn vingertoppen, een akelig, soms dus ook koud en klammig gevoel, alsof het leven eruit trekt. En toen viel het kwartje ineens. Ik heb jarenlang structureel koude vingers en tenen gehad. Gedurende het proces van werken aan mezelf middels therapie en later mijn leven weer opbouwen werd dat geleidelijk aan minder. Later heb ik me gerealiseerd dat ik meer in mijn lichaam ben gaan “wonen”, waardoor het geheel warm en “van mij” voelde. Sindsdien heb ik het eigenlijk altijd standaard vrij warm en heb ik nauwelijks meer last van koude tenen en vingers, tenzij het echt ECHT heel koud is buiten.

Door het vele thuis alleen zijn de afgelopen 2 maanden vanwege de corona maatregelen ben ik weer een wandelend hoofd geworden. Niet zo gek ook, als je bedenkt dat voelen en verbinden voor mij geen vanzelfsprekendheden zijn en mijn overlevingsstrategie terugtrekken en afsluiten is. Ik was inmiddels de afgelopen jaren een heel eind gevorderd in het voelen en verbinden, ik stond (ook gevoelsmatig) open voor contact en kon echt verbinden met mezelf en de mensen om me heen. Maar een periode waarin ik alleen op mezelf ben aangewezen en maar nauwelijks contact met anderen heb is blijkbaar voldoende aanleiding om terug in mijn schulp te kruipen, veilig achter de kasteelmuren met de ophaalbrug omhoog, weg van anderen én van mijn eigen gevoel. Terugkijkend was ik de afgelopen tijd, ook als ik wél mensen zag, niet echt meer in verbinding. Ik was er wel, maar mijn gevoel was er niet, zoiets. Zo heb ik het grootste deel van mijn leven geleefd en dat is er dus zonder dat ik er erg in had de afgelopen maanden weer ingeslopen.

Als ik me slecht voel en mezelf uit mijn lijf terugtrek ga ik meer eten (snaaien) en vaker wijn drinken. Daardoor ga ik me op en duur slechter voelen over mijn lichaam, waardoor de verbinding met mijn lichaam nog minder wordt. Ik duw het als het ware weg, ik ben er niet tevreden mee en het mag er niet zijn. Dat ervaar ik nu ook, ik ben best wel wat aangekomen en baal daar stevig van, waardoor ik er met mijn aandacht juist van weg ga en als “etend en drinkend hoofd” door blijf gaan met dat ongezonde gedrag waardoor ik me nog slechter ga voelen. Een vicieuze cirkel dus.

Toen ik mezelf dit in de auto realiseerde ging er een golf van emotie door me heen. Ineens kon ik voelen hoe eenzaam en ongelukkig ik me eigenlijk voel. Een heel ander gevoel dan het depressieve gevoel dat ik de afgelopen weken had, waarin alles wordt afgemat tot een algehele donkerte die me helemaal overneemt. Door mezelf gevoelsmatig af te sluiten van mezelf en anderen creëer ik voor mezelf een schijnveiligheid die ik mezelf al heel vroeg in mijn leven heb aangeleerd en waar ik, weet ik inmiddels, doodongelukkig van word. Dat gaat onbewust en ook nu heb ik het al die tijd niet in de gaten gehad. Ik had het nodig om contact te maken met mijn lichaam om te kunnen voelen wat er aan de hand was.

Gelukkig was ik onderweg naar mijn beste vriendinnetje waarmee ik heb afgesproken dat wij elkaars (exclusieve) huishouden zijn. Zij is dus de enige waar ik nog dichterbij kom dan anderhalve meter. De knuffel toen ik binnenkwam voelde na deze realisatie al direct anders en om weer even echt contact te maken met mijn lichaam ben ik bij haar in bad gegaan (want die luxe heb ik helaas niet in mijn tiny house). Een bad mét Lush ijsbeer (lees: heel veel schuim) die al een tijdje op me lag te wachten én met badeendjes.

Ironisch genoeg zijn de activiteiten die ik initieel in deze blog wilde delen allemaal hoofd-dingen (zoals puzzels/puzzelboekjes en informatieve boeken lezen) waarmee ik onbewust mijn wandelend hoofd alleen maar verder in stand hield. Hoogste tijd om de vicieuze cirkel te doorbreken dus! Dat wil niet zeggen dat ik me niet meer met hoofd-dingen mag vermaken, maar het betekent wel dat het nodig is dat ik regelmatig bewust met mijn aandacht naar mijn lichaam ga. Tussendoor even pauze nemen en mijn lichaam voelen als ik werk, puzzel of lees, bewust in mijn lichaam zijn als ik hardloop of onder de douche sta bijvoorbeeld en misschien binnenkort nog een bezoekje maken aan het bad van mijn beste vriendin. Komende donderdag wordt het 27 graden en ik vind het in de zon al snel te warm, maar wellicht is het toch een goed idee om even rustig in de zon te gaan zitten en de hitte op mijn lichaam te voelen. Waar een ritje in de auto al niet goed voor kan zijn!

Wil je reageren op deze blog? Heb je er vragen over of herken je er dingen in waarover je iets wil delen? Dat kan via L.vandongen@ribwavv.nl. Ik zal er dan persoonlijk op reageren.

 

12 mei 2020, Corona Blog 1 


Stickertjes in een schema

Mijn naam is Leonie van Dongen. Ik ben 36 jaar oud en met vlagen een motorisch onhandige stuiterbal. Ik woon samen met mijn kat Hamster in een Tiny House in de omgeving van Den Bosch. 

In oktober vorig jaar ben ik begonnen als ervaringsdeskundig coach bij RIBW AVV in de regio Presikhaaf Spijkerkwartier. Daarvoor heb ik als ervaringsdeskundige gewerkt met jongeren, vrijwilligers en ervaringsdeskundigen in opleiding. In totaal zit ik nu zo’n 6 jaar in het vak. 

Sinds corona in ons land is en we met z’n allen te maken hebben met maatregelen om “de curve te flattenen” is ook mijn leven anders dan anders. In deze blog neem ik jullie mee in mijn ervaringen. 

In het begin vond ik de maatregelen eigenlijk helemaal niet zo vervelend. Ik heb een bizar druk jaar achter de rug en even gedwongen gas terugnemen kwam me eerlijk gezegd helemaal niet verkeerd uit. Totdat de eerste weken voorbij waren, ik lekker in de zon van de rust had genoten en de achterstallige opruimprojecten een heel eind klaar waren. Een tiny house is zo opgeruimd en schoongemaakt en van rust krijg ik doorgaans nogal snel genoeg. Toch was (en is) dat laatste precies wat me nog meer te wachten stond (en staat). En dan voelt de hele week alleen zijn ineens wel echt alleen. 

 Het malen begon en mijn gedachten draaiden door gebrek aan wisselwerking met anderen enkel steeds in hetzelfde cirkeltje rond. Mijn neiging is, als het eenmaal slechter gaat, ook nog eens om me af te wenden van momenten waarop ik kan delen en me verder in mezelf te keren. Mijn stemming zakte en ik voelde me eerst dagdelen en toen dagen depressief, met af en toe nog een opleving tussendoor. Die donkere zware deken die over me heen valt, waardoor ik alleen maar wil huilen, alles ineens teveel is en niets meer uitmaakt, ik ken hem van de herfst/winter, en nu verraste hij me in de lente. 

 Terug naar de basics is de remedie, dus dat is wat ik sinds vorige week doe. Structuur, laagdrempelige activiteiten en aandacht voor mijn gezondheid, dingen die me normaal gesproken niet al te veel moeite kosten, worden als ik met mijn stemming zo laag zit wel een hele uitdaging. Ik heb daarom een schema gemaakt waarop ik elke dag met stickertjes aan kan geven wat die dag gelukt is. Niet met als doel om zoveel mogelijk stickertjes te halen, maar wel om mezelf dagelijks positief te kriebelen. Kleine dingen zijn behapbaar én maken verschil. Ik deel de lijst dagelijks met twee vriendinnen. Het idee dat er mensen met me meekijken moedigt me aan om ermee bezig te blijven en door het te delen voel ik me minder eenzaam in mijn struggle. Ik moet het wel zelf doen, maar het hoeft niet alleen. 

Inmiddels ben ik dus een week verder en merk ik dat het helpt. Het is niet zo dat mijn stemming er ineens wonderbaarlijk door transformeert, maar het biedt me wel concreet wat houvast door de dagen heen. Daardoor voelt het minder machteloos en ervaar ik meer grip. En even naar buiten gaan of een gezonde lunch voor mezelf maken geeft me ook echt (weliswaar kort) een goed gevoel. Ik merk ook dat de lijst stimuleert. Als ik zie dat ik nog maar weinig stickertjes heb, nodigt het uit om te kijken wat ik nog kan doen om er nog een paar bij te kunnen plakken. Tegelijkertijd is dat ook waar ik mee op moet passen: het moet zoals genoemd niet een doel worden om zoveel mogelijk stickertjes te halen. Dat zou namelijk betekenen dat een dag met minder stickertjes minder oké is dan een dag waarop ik veel heb kunnen plakken, terwijl dat vaak ook juist de dagen zijn dat ik me sowieso al slechter voel en zo’n extra straf dus bepaald niet helpt. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het ploeteren door zo’n dag heen op zichzelf al genoeg prestatie is. Geen waardeoordeel aan verbinden dus, elke dag is zoals die is en wat me extra lukt is mooi meegenomen. Lukt er een dag maar weinig? Dan is er morgen weer een nieuwe dag. 

En zo gaat het nu op en af. Het vooruitzicht op versoepelingen van de maatregelen doet me goed, het biedt (weliswaar onzeker) perspectief. Ondertussen ploeter ik nog even door met stickertjes, en met hopelijk een terrasje in het vooruitzicht.

Wil je reageren op deze blog? Heb je er vragen over of herken je er dingen in waarover je iets wil delen? Dat kan via L.vandongen@ribwavv.nl. Ik zal er dan persoonlijk op reageren.